Η αποστολή μου

Έφτιαξα το GravesMail επειδή είχα κουραστεί να βλέπω τους παρόχους email να σαρώνουν τα μηνύματά μου, να παρακολουθούν πότε τα διαβάζω και να πουλούν τα δεδομένα μου σε διαφημιστές. Ήθελα ένα πρόγραμμα email που να αντιμετωπίζει το email μου ως δικό μου — αποθηκευμένο στον υπολογιστή μου, με τοπική ανάλυση, χωρίς να ανεβαίνει ποτέ πουθενά.

Το GravesMail είναι η απάντησή μου σε αυτό. Είναι ένα πρόγραμμα email με προτεραιότητα στο απόρρητο, που χρησιμοποιεί το IMAP αποκλειστικά ως επίπεδο μεταφοράς. Το email σας κατεβαίνει στον υπολογιστή σας, αναλύεται από μια μηχανή εντοπισμού ανεπιθύμητων και κακόβουλου λογισμικού 7 επιπέδων που εκτελείται εξ ολοκλήρου τοπικά και έπειτα, αν το επιλέξετε, διαγράφεται από τον διακομιστή του παρόχου. Καμία υπηρεσία cloud δεν κρατά την αλληλογραφία σας. Δεν υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία ούτε παρακολούθηση του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείτε την εφαρμογή. Κανένας τρίτος δεν αποκτά πρόσβαση στα μηνύματά σας.

Το GravesMail δεν έχει καμία τηλεμετρία. Η αλληλογραφία σας ταξιδεύει μόνο ανάμεσα στον υπολογιστή σας και στον δικό σας διακομιστή αλληλογραφίας, και τίποτα σχετικά με εσάς ή την αλληλογραφία σας δεν αποστέλλεται σε μένα ή σε οποιονδήποτε άλλον.

Είμαι ένας προγραμματιστής και το φτιάχνω επειδή πιστεύω ότι το απόρρητο του email δεν πρέπει να απαιτεί συνδρομή ή διδακτορικό στην ασφάλεια. Το GravesMail διατίθεται για Windows, macOS, Linux, iOS και Android.

Πώς ξεκίνησε το GravesMail

Το GravesMail δεν ήταν γραφτό να υπάρξει. Γεννήθηκε από απογοήτευση, αφού κάθε άλλη λύση είχε δοκιμαστεί και είχε αποτύχει.

Πρώτα ζήτησα βοήθεια από τους παρόχους email

Ξεκίνησα όπως θα ξεκινούσαν οι περισσότεροι. Επικοινώνησα με τους μεγάλους παρόχους email — τις εταιρείες που οι πλατφόρμες τους διακινούν δισεκατομμύρια μηνύματα κάθε μέρα — και τους ζήτησα να κάνουν περισσότερα. Τα εισερχόμενά μου πλημμύριζαν από ανεπιθύμητα, και μεγάλο μέρος τους δεν ήταν απλώς ανεπιθύμητες διαφημίσεις. Ήταν κακόβουλα. Επιθέσεις phishing. Απόπειρες απάτης. Μηνύματα που ήταν ξεκάθαρα παράνομο και μόνο το να τα στείλει ο αποστολέας.

Ζήτησα από τους παρόχους να αναλάβουν την ευθύνη τους και να προστατέψουν τους χρήστες τους. Δεν απάντησε κανένας. Ούτε ένας.

Έπειτα απευθύνθηκα στις αρχές

Επικοινώνησα με αστυνομικές αρχές και υπηρεσίες δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος σε κάθε επίπεδο που μπορούσα να φτάσω — τοπικό, κομητείας, δήμου, πολιτείας, ομοσπονδιακό και διεθνές. Δεν υπέβαλα απλώς αόριστες καταγγελίες. Έκανα μόνος μου την έρευνα. Εντόπισα τους δράστες σε συγκεκριμένες διευθύνσεις, συγκεκριμένα κτίρια, συγκεκριμένα πρόσωπα. Βρήκα τα ονόματά τους, τα τηλέφωνά τους, τα προφίλ τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συγκέντρωσα εγκληματολογικά δεδομένα και περιέγραψα τι ακριβώς έκαναν, βήμα προς βήμα, με λεπτομέρεια που θα στεκόταν ως ψηφιακό αποδεικτικό στοιχείο.

Σχεδόν κανείς δεν απάντησε. Οι λίγοι που απάντησαν δεν έκαναν τίποτα. Τα στοιχεία έμειναν εκεί, ανέγγιχτα.

Έπειτα κυνήγησα μόνος μου τους δράστες

Σάρωσα την υποδομή τους. Εντόπισα τις διευθύνσεις IP τους και χαρτογράφησα τη δραστηριότητά τους σε κέντρα δεδομένων και υπηρεσίες cloud. Όταν μετακινούνταν, τους ακολουθούσα. Τους κυνήγησα από τον έναν πάροχο φιλοξενίας στον άλλον. Αυτό όμως είναι το πρόβλημα όταν παίζεις άμυνα απέναντι σε ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν — απλώς συνεχίζουν να μετακινούνται.

Τελικά κατάλαβα ότι η μόνη απάντηση ήταν να φτιάξω κάτι

Οι πάροχοι δεν βοηθούν επειδή αυτό δεν τους αποφέρει χρήματα. Οι διωκτικές αρχές δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δράσουν επειδή το πρόβλημα διασχίζει υπερβολικά πολλά σύνορα. Η απευθείας αντιπαράθεση με τους εγκληματίες είναι ένα παιχνίδι χωρίς τέλος: χτυπάς τον έναν και ξεπετάγεται ο επόμενος. Καμία από αυτές τις προσεγγίσεις δεν λύνει το πρόβλημα.

Έτσι κάθισα και έθεσα ένα διαφορετικό ερώτημα: τι θα γινόταν αν η ίδια η τεχνολογία έκανε τα ανεπιθύμητα και το phishing παρωχημένα;

Τα ανεπιθύμητα υπάρχουν επειδή η αποστολή τους είναι φθηνή και αρκετοί άνθρωποι πέφτουν στην παγίδα ώστε να βγαίνει κέρδος. Αν σπάσετε αυτή την εξίσωση — αν τα μηνύματα δεν τα βλέπει ποτέ κανείς, δεν τα πατά ποτέ κανείς και δεν αποφέρουν ούτε ένα λεπτό έσοδα — τα οικονομικά καταρρέουν. Οι εγκληματίες δεν σταματούν επειδή τους το ζήτησε κάποιος. Σταματούν επειδή δεν τους συμφέρει πια να λειτουργούν.

Αυτή είναι η ιδέα πίσω από το GravesMail. Κάθε εγκατάσταση μαθαίνει τα ανεπιθύμητα που λαμβάνει ο δικός της χρήστης και τα σταματά πριν τα δει. Όσο περισσότερο εξαπλώνεται το GravesMail, τόσο ακριβότερο γίνεται για τους δράστες να πετύχουν.

Τους σκοτώνει το κόστος.

Τι πιστεύω