شیوهٔ کار
معماری: انتقال با IMAP ← ذخیره‌سازی محلی ← تحلیل
GravesMail از کارساز IMAP ارائه‌دهندهٔ ایمیل شما صرفاً به‌عنوان لایهٔ انتقال استفاده می‌کند. من هرگز برای نمایش پیام‌ها از IMAP نمی‌خوانم — این کار کند و غیرقابل‌اعتماد است. به‌جای آن، این اتفاق می‌افتد:
- دریافت از IMAP — پیام‌ها از راه اتصال رمزگذاری‌شده از کارساز ارائه‌دهندهٔ شما دانلود می‌شوند.
- توقف در DMZ — پیام‌های تازه پیش از آنکه آن‌ها را ببینید در یک ناحیهٔ موقت محلی (SQLite) می‌نشینند.
- تحلیل امنیتی هفت‌لایه — هر پیام و هر پیوست روی دستگاه خودتان از هر هفت لایهٔ حفاظت می‌گذرد، از جمله اسکن بدافزار با YARA.
- فیلتر با قوانین سریع — پیام‌هایی که با قوانین سریع شخصی شما منطبق‌اند خودکار به حکم قانون شما مرتب می‌شوند: برای بازبینی در تلهٔ هرزنامه کنار گذاشته می‌شوند، منتقل می‌شوند یا حذف می‌شوند.
- انتقال به صندوق ورودی، هرزنامه یا بدافزار — پیام‌های پاک به صندوق ورودی شما می‌رسند. هرزنامه به «هرزنامه» می‌رود. پیام‌هایی که بدافزار دارند به پوشهٔ جداگانهٔ «بدافزار» می‌روند و پیوست‌های خطرناکشان جدا و نگه داشته می‌شود.
- حذف از کارساز (اختیاری) — اگر «حذف از کارساز» را فعال کرده باشید، پیام از نزد ارائه‌دهندهٔ شما برداشته می‌شود.
SQLite تنها منبع حقیقت است. هر چه در رابط کاربری می‌بینید از پایگاه دادهٔ محلی شما می‌آید، نه از IMAP.
همگام‌سازی دومرحله‌ای برای صندوق‌های پستی بزرگ
وقتی برای نخستین بار حسابی را وصل می‌کنید — به‌ویژه حسابی با هزاران پیام — GravesMail روشی دومرحله‌ای به کار می‌برد:
مرحلهٔ ۱ (شروع سریع): اول ۵۰۰ پیام تازهٔ هر پوشه دریافت می‌شود، معمولاً در کمتر از یک دقیقه. می‌توانید بی‌درنگ خواندن و کار کردن را شروع کنید.
مرحلهٔ ۲ (همگام‌سازی پس‌زمینه): پیام‌های باقی‌مانده بی‌سروصدا در پس‌زمینه دانلود می‌شوند. نشانگر پیشرفت در نوار وضعیت درصد تکمیل و زمان تخمینی باقی‌مانده را نشان می‌دهد. هر زمان می‌توانید آن را متوقف کنید، از سر بگیرید یا قطع کنید. اگر برنامه را ببندید، پیشرفت ذخیره می‌شود.
هفت لایهٔ حفاظت
هر پیام ورودی و پیوست‌هایش از هفت لایهٔ حفاظت مستقل می‌گذرد. هر لایه دنبال نوع متفاوتی از مشکل می‌گردد و خودش تصمیم می‌گیرد. اگر حتی یک لایه هشدار بدهد، پیام هرزنامه به شمار می‌آید — نه میانگینی گرفته می‌شود و نه امتیاز ترکیبی‌ای هست که باید به آن رسید. یک هشدار بس است. این همان مدل «OR هفت‌لایه» است.
۱. اعتبارسنجی دامنه
آیا دامنهٔ فرستنده وجود دارد و کارسازهای نامهٔ واقعی دارد؟ آیا پسوند نشانی‌اش (TLD آن، مانند .shop، .top، .click یا .xyz) از آن‌هایی است که هرزنامه‌نویس‌ها زیاد از آن سوءاستفاده می‌کنند؟
۲. فیلتر بیزی
داوری‌ای آموخته‌شده دربارهٔ اینکه واژه‌های پیام چقدر به هرزنامه می‌مانند. از پیش آموزش‌دیده عرضه می‌شود و سپس از شما یاد می‌گیرد — هر «علامت‌گذاری هرزنامه» یا «علامت‌گذاری هرزنامه نیست» آن را هوشمندتر می‌کند.
۳. احراز هویت سرآیند
SPF، DKIM و DMARC — بررسی‌های استانداردی که ثابت می‌کنند فرستنده همان کسی است که ادعا می‌کند.
۴. امتیازدهی اکتشافی
۴۱ آشکارساز برای الگوهای محتوا و سرآیند: واژه‌های تغییرشکل‌داده (H0ME، S4LE)، عبارت‌های کلاهبرداری پیش‌پرداخت و ارثیه، سرآیندهای جعلی، ناهنجاری‌های تاریخ و کشور مبدأ فرستنده.
۵. اعتبار
فهرست‌های امن و مسدودشدهٔ شما، سابقهٔ فرستنده و ردیابی کمپین در میان پیام‌ها — که هرزنامه‌نویسی را می‌گیرد که مدام دامنهٔ فرستنده را عوض می‌کند اما همان کارساز مبدأ، همان میزبان محتوا یا همان پیوند لغو اشتراک را دوباره به کار می‌برد.
۶. بدافزار: ضدویروس سیستم
در Windows، پیوست‌ها از راه رابط AMSI به ضدویروس نصب‌شدهٔ شما (Windows Defender، Norton، Bitdefender، Kaspersky و دیگران) سپرده می‌شوند. این لایه در macOS، Linux و موبایل در دسترس نیست — و در آن سکوها همین را به‌روشنی می‌گوید، نه اینکه نتیجهٔ پاکی را گزارش کند که هرگز به دست نیاورده است.
۷. بدافزار: YARA
بایت‌های پیوست و متن پیام را با هزاران امضای بدافزارِ ساختهٔ جامعهٔ کاربران از مخزن Neo23x0/signature-base می‌سنجد. تروجان‌ها، باج‌افزارها، RATها، ماکروهای مخرب Office، بهره‌جوهای PDF و سندهای فیشینگ را شناسایی می‌کند. روی همهٔ سکوها، از جمله موبایل، اجرا می‌شود و برای کار آفلاین درون برنامه گنجانده شده است.
گزارش صادقانه — بدون اطمینان کاذب
«ویژگی‌ها»ی هر پیام را باز کنید تا تفکیک لایه به لایه را ببینید: امتیاز هر لایه، آستانه‌ای که در آن هشدار می‌دهد و وضعیتش — «هشدار داده‌شده»، «پاک» یا «در دسترس نیست». وقتی اسکنری نتوانسته اجرا شود، GravesMail «در دسترس نیست» را گزارش می‌کند. هرگز به‌شکل «پاک» نشان داده نمی‌شود. ضدویروسی که راه نمی‌افتد و با این حال پاک گزارش می‌کند بدترین نوع ابزار امنیتی است، چون به حکمی اعتماد می‌کنید که در واقع هرگز صادر نشده است.
صفحهٔ «موتور امنیتی» («ابزارها» ← «موتور امنیتی»، یا در موبایل «تنظیمات» ← «موتور امنیتی») امکان می‌دهد هر یک از هفت لایه را جداگانه با یک لغزندهٔ حساسیت ۰ تا ۱۰۰٪ تنظیم کنید — ۰٪ لایه را خاموش می‌کند و ۱۰۰٪ حساس‌ترین حالت است. هیچ کنترل سراسریِ واحدی وجود ندارد؛ لایه‌ها را تک‌تک تنظیم می‌کنید. همین صفحه وضعیت زندهٔ اسکنر بدافزار، ویرایشگر سیاست کشور و فهرستی فقط‌خواندنی از همهٔ آشکارسازها و وزن هر کدام را نشان می‌دهد.
مکان‌یابی جغرافیایی بدون پرس‌وجو
لایهٔ اکتشافی در نظر می‌گیرد که پیام از کجا آمده است. این جستجو کاملاً محلی است. GravesMail با جدولی از بازه‌های IP هر کشور عرضه می‌شود که درون برنامه گنجانده شده و روی دستگاه خودتان به آن رجوع می‌کند — نه پرس‌وجوی DNS در کار است، نه فراخوانی API بیرونی و نه هیچ سرویس شخص ثالثی در مسیر. فرادادهٔ پیام شما هرگز برای مکان‌یابی از دستگاهتان بیرون نمی‌رود.
معنای نتیجه را شما تعیین می‌کنید. در صفحهٔ «موتور امنیتی» می‌توانید کشورها را «امن» (بدون نشانهٔ اضافی هرزنامه) یا «تهدید» (نشانه‌ای قوی) علامت بزنید. هر دو فهرست در آغاز خالی‌اند، پس تا وقتی سیاستی انتخاب نکرده‌اید نامهٔ بین‌المللی معمولی هرگز جریمه نمی‌شود.
داده‌های مکان‌یابی IP از DB-IP (db-ip.com)، با پروانهٔ CC BY 4.0.
مسدود کردن تصاویر خارجی و حذف پیکسل‌های ردیابی
وقتی ایمیلی دریافت می‌کنید، فرستنده می‌تواند تصاویر خارجی‌ای در آن بگنجاند که از کارسازهای خودش بار می‌شوند. وقتی تصویر بار می‌شود، فرستنده نشانی IP شما را می‌فهمد، می‌فهمد که ایمیل را باز کرده‌اید، چه زمانی باز کرده‌اید و با چه دستگاهی.
GravesMail به‌طور پیش‌فرض تصاویر خارجی را مسدود می‌کند. جدا از آن، پیکسل‌های ردیابی نامرئی (تصاویر ۱×۱ که فقط برای ردیابی خوانده شدن پیام به کار می‌روند) را شناسایی و حذف می‌کند. این دو کنترل مستقل‌اند — می‌توانید تصاویر را بدون بار کردن ردیاب‌ها بار کنید، یا برعکس.
رمزگذاری سرتاسری (OpenPGP)
GravesMail از OpenPGP پشتیبانی می‌کند — استاندارد باز و میان‌کارپذیر برای ایمیل رمزگذاری‌شده و امضاشدهٔ سرتاسری. می‌توانید با هر کسی که از PGP استفاده می‌کند، روی هر سامانهٔ نامهای (Proton Mail، Thunderbird، gpg و دیگران)، نامهٔ خصوصی ردوبدل کنید، نه فقط با دیگر کاربران GravesMail. این PGP/MIME واقعی است، نه گویشی خاص GravesMail.
کلیدها
در «مدیر کلید PGP» کلید بسازید — Ed25519/Curve25519 توصیه می‌شود و RSA-4096 برای سازگاری با نرم‌افزارهای قدیمی‌تر PGP در دسترس است. کلید عمومی خود را برون‌بری کنید تا دیگران بتوانند برایتان بنویسند، و کلید آن‌ها را درون‌ریزی کنید تا برایشان بنویسید. پس از درون‌ریزی، GravesMail اثر انگشت کلید را نشان می‌دهد؛ آن را از راهی جدا — با تماس تلفنی یا حضوری — با خود آن شخص تأیید کنید و کلید را تأییدشده علامت بزنید. کلید تأییدنشده هم کار می‌کند اما برچسب تأییدنشده رویش می‌ماند، چون آن برچسب دقیقاً یک معنا دارد: هنوز تأیید نکرده‌اید که این کلید واقعاً متعلق به آن شخص است.
کلیدها با اثر انگشت شناخته می‌شوند، نه با نشانی ایمیل. داشتن دو کلید برای یک نشانی عادی است — یکی قدیمی و یکی جدید، یا یک کلید RSA و یک کلید Ed25519 در کنار هم — پس هر عملی روی کلیدی انجام می‌شود که خودتان انتخاب کرده‌اید، نه روی نخستین کلیدی که اتفاقاً با نشانی جور درمی‌آید.
می‌توانید یک کلید را به یک مخاطب پیوند بزنید تا رمزگذاری برای آن شخص بدون گشتن در «مدیر کلید» خودبه‌خود کار کند. پیوند زدن کلید رمزگذاری را روشن نمی‌کند؛ همچنان برای هر پیام خودتان آن را انتخاب می‌کنید.
اگر کلید محرمانهٔ خود را گم کنید، هر پیامی که تا کنون برای آن رمزگذاری شده است برای همیشه بازیابی‌ناپذیر می‌شود. نه من می‌توانم بازیابی‌اش کنم، نه هیچ‌کس دیگر. با «پشتیبان‌گیری از کلید محرمانه» یک پروندهٔ پشتیبانِ محافظت‌شده با گذرواژه را در جایی امن ذخیره کنید و گذرواژه را به خاطر بسپارید. «بازگردانی کلید محرمانه» آن را روی دستگاه جدید یا دستگاهی که دوباره نصب شده برمی‌گرداند و با نشان دادن هویت و اثر انگشت کلید تأیید می‌کند که کدام کلید بازگردانده شده است. حذف یکی از کلیدهای محرمانهٔ خودتان برگشت‌ناپذیر است، برای همین GravesMail هشدار را جدی‌تر می‌کند و از شما تأیید می‌خواهد.
فرستادن و خواندن
پنجرهٔ «نوشتن» یک کنترل «امنیت» با سه حالت دارد — «امضا»، «رمزگذاری» یا «امضا + رمزگذاری» (برای نامهٔ خصوصی توصیه می‌شود). پیش‌فرض آن خاموش است، پس نامهٔ معمولی تغییری نمی‌کند. نامهٔ رمزگذاری‌شده‌ای که دریافت می‌کنید خودکار رمزگشایی می‌شود و قفل بسته 🔒 نشان می‌دهد؛ نامهٔ امضاشده وضعیت امضایش را نشان می‌دهد، و امضای نامعتبر با صدای بلند اعلام می‌شود، نه بی‌سروصدا. پیامی که برای کلیدی رمزگذاری شده که روی آن دستگاه ندارید همین را آشکارا می‌گوید، به‌جای اینکه متنی خالی نشانتان دهد.
وقتی نامهٔ رمزگذاری‌شده می‌فرستید، GravesMail آن را برای کلید خود شما هم رمزگذاری می‌کند تا نسخهٔ پوشهٔ «ارسال‌شده» برای خودتان خوانا بماند. بدون این کار، نسخه‌ای که خودتان نگه داشته‌اید رمزگشایی‌شدنی نبود. این ویژگی همیشه روشن است.
قاعده‌ای که کوتاه نمی‌آید
اگر رمزگذاری را انتخاب کنید و یکی از گیرندگان کلید قابل‌استفاده نداشته باشد، ارسال متوقف می‌شود. GravesMail می‌ایستد و می‌پرسد: لغو کنید، یا آشکارا ارسال بدون رمزگذاری را برگزینید — عملی دوم و آگاهانه که گیرندگانِ در خطر را نام می‌برد، هرگز پیش‌فرض نیست و هرگز خودکار نیست. هیچ مسیری در کد نیست که در آن انتخاب رمزگذاری بی‌سروصدا به ارسال متن ساده بینجامد. این قاعده در خود موتور اعمال می‌شود، نه فقط در رابط کاربری، و یک آزمون خودکار آن را پوشش می‌دهد.
PGP از چه چیزی محافظت می‌کند و از چه چیزی نه
PGP متن و پیوست‌های پیام را رمزگذاری می‌کند. سطر موضوع، گیرنده/فرستنده/رونوشت و زمان ارسال پیام را پنهان نمی‌کند — این‌ها آشکارا جابه‌جا می‌شوند. این همان محدودیتی است که همهٔ سامانه‌های PGP/MIME دارند، از جمله Proton؛ کاستی GravesMail نیست، اما باید پیش از تکیه بر آن بدانیدش.
PGP از نامهٔ شما در مسیر محافظت می‌کند — در برابر شنود و در برابر ارائه‌دهندهٔ ایمیلتان. ابزار ضدجرم‌یابی نیست: نامه پس از رمزگشایی در پایگاه دادهٔ محلیِ رمزگذاری‌شدهٔ GravesMail نگه داشته می‌شود تا بتوانید آفلاین جستجو کنید و بخوانیدش.
دو محدودیت دیگر، بی‌پرده: GravesMail جستجوی خودکار در کارساز کلید یا WKD انجام نمی‌دهد و شبکهٔ اعتماد (web-of-trust) ندارد — کلیدها را خودتان درون‌ریزی می‌کنید و اثر انگشت‌ها را خودتان تأیید می‌کنید؛ این انتخابی عمدی است تا دربارهٔ اینکه هر کس کیست به یک سرویس شبکه‌ای اعتماد نشود. و پیام‌های clearsign درون‌متنی بدون راستی‌آزمایی امضا به‌شکل متن خوانا نشان داده می‌شوند؛ GravesMail آن‌ها را نمایش می‌دهد، نه اینکه مدعی امضایی شود که در واقع بررسی‌اش نکرده است.
میان‌کارپذیری
PGP در GravesMail دوسویه در برابر GnuPG — پیاده‌سازی مرجع OpenPGP — راستی‌آزمایی شده است، با کلیدهای ساختهٔ GravesMail، هم برای Ed25519 و هم برای RSA-4096: GravesMail رمزگذاری می‌کند و gpg رمزگشایی، gpg رمزگذاری می‌کند و GravesMail رمزگشایی، و امضاها در هر دو جهت تأیید می‌شوند. این یک مجموعهٔ آزمون خودکار است، نه یک وارسی دستیِ یک‌باره.
Proton Mail هم تأیید شده است — دستی، نه با آزمون خودکار. نامهٔ رمزگذاری‌شدهٔ واقعی در هر دو جهت میان GravesMail و یک حساب واقعی Proton فرستاده و خوانده شده است. همین آزمایش در طول راه سه نقص واقعی را هم پیدا و برطرف کرد: اعتبارسنجی سخت‌گیرانهٔ کلید در Proton که کلیدهای Ed25519 ساختهٔ GravesMail را رد می‌کرد، یک اشکال در انقضای کلید، و پیوست‌هایی که هنگام رمزگشایی بی‌سروصدا از نامهٔ رمزگذاری‌شده می‌افتادند. هر سه برطرف شده‌اند و میان‌کارپذیری با Proton در هر دو جهت کار می‌کند.
Thunderbird را به‌طور خاص برای PGP آزمایش نکرده‌ام، پس اینجا ادعایش نمی‌کنم. یک برنامهٔ استاندارد OpenPGP است و باید کار کند، اما «باید» با «تأییدشده» یکی نیست و ترجیح می‌دهم به شما بگویم چه چیزی واقعاً بررسی شده است.
ایمیل محافظت‌شده با گذرواژه (بدون نیاز به کلید)
وقتی طرف مکاتبهٔ شما هم از PGP استفاده می‌کند، PGP ابزار درست است. وقتی استفاده نمی‌کند — و بیشتر مردم نمی‌کنند — به‌جای آن گزینهٔ محافظت با گذرواژه را که در ادامه آمده به کار ببرید.
گاهی باید چیزی خصوصی را برای کسی بفرستید که نه کلید رمزگذاری دارد و نه نرم‌افزار خاصی — فقط یک حساب ایمیل معمولی. گزینهٔ «محافظت با گذرواژه (بدون نیاز به کلید)» در GravesMail پیام شما و هر پیوستی را درون یک ZIP واقعی و استانداردِ رمزگذاری‌شده با AES-256 مهروموم می‌کند که گیرنده با نرم‌افزار رایگان و معمولی روی هر سکویی بازش می‌کند.
این گزینه قالب استاندارد صنعتی WinZip AES-256 (AE-2) را به کار می‌برد — همان رمزگذاری قوی‌ای که 7-Zip، Keka و برنامه‌های بایگانی موبایل از پیش می‌شناسند. محفظه‌ای ویژهٔ GravesMail نیست و آن «ZipCrypto» ضعیف و شکستنی هم نیست که ابزارهای قدیمی‌تر ZIP به کار می‌بردند. میان‌کارپذیری در برابر نرم‌افزارهای بایگانی استاندارد واقعی ثابت شده و قالب رمزگذاری AE-2 بایگانی با آزمون خودکار تثبیت شده است — پس آنچه بیرون می‌رود پرونده‌ای به‌راستی استاندارد است، نه چیزی که فقط میان دو نسخه از یک برنامه به نظر برسد کار می‌کند.
آنچه واقعاً بیرون می‌رود تنها یک پیوست است، protected-message.zip. پیام واقعی شما و همهٔ پیوست‌ها درون آن رمزگذاری شده‌اند؛ متن پیدای ایمیل فقط دستورهایی به زبان ساده برای باز کردن آن دارد. نام پیوست‌ها درون بایگانی با نامهای خنثی جایگزین می‌شود و نامهای واقعی در فهرستی رمزگذاری‌شده نگه داشته می‌شود که پس از وارد کردن گذرواژه از سوی گیرنده پدیدار می‌شود — پس نام پرونده‌ها هم نشت نمی‌کند.
هنگام ارسال، GravesMail از شما می‌خواهد گذرواژه‌ای قوی تنظیم کنید (دست‌کم ۱۲ نویسه با حروف بزرگ و کوچک، دو رقم و دو نماد)، با یک فهرست وارسی زنده و یک فیلد تأیید تا هیچ خطای تایپی نتواند گیرنده را پشت در بگذارد. پس از آن گذرواژه را یک بار، با دکمهٔ «کپی»، نشان می‌دهد و یادآوری می‌کند که آن را از راهی جدا برسانید — با تلفن، پیامک یا گفت‌وگوی آنلاین. GravesMail هرگز پیشنهاد نمی‌کند گذرواژه را با ایمیل بفرستد و هرگز آن را جایی ذخیره یا منتقل نمی‌کند. GravesMail پیام‌های محافظت‌شده‌ای را هم که دریافت می‌کند می‌تواند در همان‌جا، روی همهٔ سکوها، باز کند.
همهٔ امنیت همان گذرواژه است — گذرواژهٔ خوبی انتخاب کنید و آن را از راهی جز خودِ ایمیل برسانید. نه انقضایی در کار است و نه «خودنابودی»؛ این‌ها بدون کارساز قابل‌اعمال نیستند و GravesMail با اولویت محلی است، پس ادعایشان نمی‌کنم. ZIP محتوای پرونده‌ها را رمزگذاری می‌کند، نه ساختار بایگانی را، پس هر کس پیام را شنود کند همچنان می‌تواند ببیند چند پرونده درون آن است و اندازهٔ تقریبی و مُهر زمانی آن‌ها چیست — اما نه نامشان را و نه محتوایشان را. و موضوع ایمیل، گیرنده/فرستنده و زمان آن همچنان آشکارا جابه‌جا می‌شود، مثل هر ایمیل دیگر.
قوانین سریع: غربالگری شخصی ایمیل شما
قوانین سریع به شما امکان می‌دهند برای فرستنده‌ها، دامنه‌ها یا الگوهای موضوعِ مشخص، قوانین غربالگری یک‌کلیکی بسازید. هر قانون دکمهٔ خودش را در نوار ابزار می‌گیرد. وقتی قانونی را روی پیامی اعمال می‌کنید، فرستنده خودکار به فهرست تطبیق آن قانون افزوده می‌شود — قانون با استفادهٔ شما هوشمندتر می‌شود.
یک قانون می‌تواند نامه‌های منطبق را به تلهٔ هرزنامه بفرستد تا برای بازبینی کنار گذاشته شوند، به پوشه‌ای منتقلشان کند، حذفشان کند، یا پس از چند روز خودکار حذفشان کند. قوانین را می‌توان طوری تنظیم کرد که هنگام همگام‌سازی خودکار اعمال شوند تا پیام‌های منطبق هرگز به صندوق ورودی شما نرسند، و می‌توانید کل پوشه‌ها را در چند ثانیه اسکن کنید تا نامه‌های قدیمی را یکجا بگیرید. هر چه را یک قانون گرفته است می‌توان هر زمان بازبینی کرد، بازگرداند یا پاک‌سازی کرد.
قوانین شما بر فیلتر هرزنامه مقدم‌اند. پیامی که با یکی از قوانین شما منطبق است، پیش از آنکه فیلتر هرزنامه بتواند مسیرش را عوض کند، به حکم قانونِ شما مرتب می‌شود — پس فرستنده‌ای که برایش قانون نوشته‌اید به‌اشتباه به «هرزنامه» فرستاده نمی‌شود. فیلتر همچنان اجرا می‌شود و به پیام امتیاز می‌دهد و می‌توانید حکمش را در «ویژگی‌ها» ببینید؛ فقط قانون شما را کنار نمی‌زند. تنها استثنا بدافزار است: اسکن بدافزار همیشه برنده است، پس هیچ قانونی نمی‌تواند پیوست خطرناکی را به صندوق ورودی شما برساند.
فهرست «شکارهای امروز» هر چه را همهٔ قوانین شما در یک بازهٔ زمانی غلتان گرفته‌اند نشان می‌دهد (۱ تا ۹۶ ساعت در نسخهٔ دسکتاپ، به‌طور پیش‌فرض ۲۴). هر فهرست بازبینی — «قوانین»، «شکارهای امروز» و «هرزنامه» — کادر جستجوی خودش را دارد.
پیامی را که گرفته شده باز کنید؛ نخستین زبانه «پیش‌نمایش امن» است: پیام همان‌طور نمایش داده می‌شود که در قاب خواندن دیده می‌شد، اما با اسکریپت‌های بی‌اثرشده، پیکسل‌های ردیابی مسدودشده و تصاویر راه دور که فقط برای فرستندگان مورد اعتماد بار می‌شوند. دکمه‌های «پاسخ»، «پاسخ به همه» و «بازارسال» را دارد، پس می‌توانید به پیامی که گرفته شده پاسخ دهید بی‌آنکه اول آن را به صندوق ورودی بازگردانید — پیام همان‌جا که هست می‌ماند و پاسخ شما مثل یک پیام عادی فرستاده می‌شود.
پیوست‌های نگه‌داشته‌شده
وقتی YARA یا ضدویروس سیستم شما در یک پیوست بدافزار شناسایی می‌کند، GravesMail خودکار این کارها را انجام می‌دهد:
- پیام کنار گذاشته می‌شود — به پوشهٔ اختصاصی «بدافزار» منتقل می‌شود که از «هرزنامه» جداست.
- پیوست جدا می‌شود — پروندهٔ خطرناک از پیام برداشته می‌شود. متن پیام نگه داشته می‌شود تا ببینید چه کسی آن را فرستاده است.
- داده حفظ می‌شود — بایت‌های پیوست به‌صورت محلی نگه داشته می‌شوند. می‌توانید از طریق پیوست‌های نگه‌داشته‌شده هر مورد نگه‌داشته‌شده را بازبینی کنید، ببینید چرا نگه داشته شده، اگر به آن اعتماد دارید روی دیسک ذخیره‌اش کنید، یا برای همیشه حذفش کنید. موارد نگه‌داشته‌شده تا زمانی که خودتان تصمیم بگیرید می‌مانند؛ هیچ‌گاه بی‌صدا از دست نمی‌روند.
- توضیح کامل — ویژگی‌های پیام دقیقاً نشان می‌دهد کدام قانون YARA یا موتور ضدویروس فعال شده، کدام پرونده درگیر بوده و چه اقدامی انجام شده است.
همچنین می‌توانید هر زمان روی هر پیوستی راست‌کلیک کنید و اسکن برای بدافزار را برگزینید تا اسکنی به‌درخواست اجرا شود. قوانین YARA را می‌توان دستی در تنظیمات یا خودکار با برنامهٔ هفتگی به‌روز کرد.
پشتیبان‌گیری خودکار رمزگذاری‌شده
GravesMail به‌طور خودکار از کل نمایهٔ شما پشتیبان رمزگذاری‌شده می‌سازد — نه فقط پایگاه دادهٔ نامه‌ها، بلکه مخاطبین، تقویم، قوانین، فهرست‌های امن و مسدود، آستانه‌های تنظیم‌شده، اعتبار فرستندگان، فیلتر هرزنامهٔ آموزش‌دیده، دسته‌کلید PGP و اطلاعات ورود ذخیره‌شدهٔ حساب‌ها. (پرونده‌هایی که همراه برنامه عرضه می‌شوند و با هر به‌روزرسانی جایگزین می‌شوند، مانند جدول جست‌وجوی جغرافیایی و مدل پایهٔ هرزنامه، عمداً کنار گذاشته شده‌اند.)
- پشتیبان کامل — رونوشت کامل نمایه، رمزگذاری‌شده با AES-256
- پشتیبان تفاضلی — فقط آنچه از آخرین پشتیبان کامل تغییر کرده است؛ هنگام بازگردانی، زنجیره به‌طور خودکار تا عقب پیموده می‌شود
- عکس لحظه‌ای پیش از عملیات — پیش از هر عملیات مخرب (اسکن قوانین سریع، پاک‌سازی، پاک کردن زباله‌دان)
زمان‌بندی را از مدیر پشتیبان کنترل می‌کنید: یا یک بازه (خاموش، روزانه، هفتگی، یا شمار دلخواهی از ساعت، با یک پشتیبان کامل هر N روز) یا یک جدول هفتگی که در آن هر روز روی «هیچ‌کدام»، «کامل» یا «تفاضلی» تنظیم می‌شود. حد نگه‌داری پشتیبان‌های کامل، تفاضلی و عکس‌های لحظه‌ای قابل تنظیم است و هیچ‌گاه تنها نسخهٔ شما را هرس نمی‌کند.
این پشتیبان‌ها چگونه رمزگذاری می‌شوند
پشتیبان‌های زمان‌بندی‌شده و دستی خودِ GravesMail با یک کلید اصلی پشتیبان مهروموم می‌شوند که برنامه آن را برای شما می‌سازد و مدیریت می‌کند. خود این کلید هرگز به‌صورت آشکار روی دیسک نوشته نمی‌شود — فقط نسخه‌های بسته‌بندی‌شدهٔ آن ذخیره می‌شود و به دو شیوه بسته‌بندی می‌شود:
- انبارهٔ کلید امن دستگاه شما — تا پشتیبان‌گیری‌های معمول بی‌صدا انجام شود، بدون هیچ درخواست گذرواژه‌ای، هرگز.
- عبارت عبور بازیابی شما — که همان کلید را روی هر دستگاهی باز می‌کند، بی‌آنکه انبارهٔ کلیدی در کار باشد.
همین بسته‌بندی دوم است که این پشتیبان‌ها را مستقل از دستگاه می‌کند. نسخه‌های پیشین پشتیبان‌های خودکار را به یک دستگاه فیزیکی گره می‌زدند؛ اکنون دیگر چنین نیست که فقط همان‌جا که ساخته شده‌اند بازگرداندنی باشند.
عبارت عبور بازیابی را یک بار تنظیم می‌کنید، نخستین باری که پشتیبان می‌گیرید. این کار الزامی است و نمی‌توان از آن گذشت — تا عبارتی تنظیم نشود پشتیبان کامل نمی‌شود، دقیقاً برای اینکه هرگز پشتیبان‌هایی در دستتان نماند که نتوانید بازیابی‌شان کنید. پس از آن، پشتیبان‌گیری بدون هیچ پرسش دیگری انجام می‌شود. هر زمان بخواهید می‌توانید آن را از مدیر پشتیبان تغییر دهید و با تغییر آن، همهٔ پشتیبان‌های موجود همچنان بازگرداندنی می‌مانند.
این تنها راه بازیابی این پشتیبان‌ها روی دستگاهی نو یا بازنشانی‌شده است و من نمی‌توانم آن را برایتان بازیابی کنم — طراحی همین است. نه پیوند بازنشانی هست و نه درِ پشتی برای پشتیبانی، چون هر کدام راهی برای ورود کسی می‌شد که شما نیستید. اگر آن را فراموش کنید و دستگاه را هم از دست بدهید، آن پشتیبان‌ها باز نمی‌شوند. آن را جای امنی نگه دارید.
مدیر پشتیبان به شما امکان می‌دهد محتوای هر پشتیبان را مرور کنید، در همهٔ پشتیبان‌ها جستجو کنید، آن را با پایگاه دادهٔ فعلی‌تان مقایسه کنید و پیام‌ها را تک‌تک و گزینشی بازیابی کنید. بازگردانی پیش از دست زدن به نمایهٔ فعلی شما بررسی می‌کند که پشتیبان کامل و سالم باشد — پشتیبان ناقص یا آسیب‌دیده پذیرفته نمی‌شود و داده‌های موجودتان دست‌نخورده می‌ماند — و وقتی کار تمام شد، مجموعه‌داده به مجموعه‌داده نشان می‌دهد چه چیزی برگشته است.
گزارش حذف و بازیابی
هر پیام حذف‌شده با متن کاملش در یک گزارش حذف محلی ثبت می‌شود. تا ۹۰ روز (قابل تنظیم) می‌توانید پیام‌های حذف‌شده را مرور و جستجو کنید و با یک کلیک بازیابی کنید. به پروندهٔ پشتیبان نیازی نیست — بازیابی از گزارش حذف آنی است.