मेरो उद्देश्य र कथा
मेरो उद्देश्य
इमेल प्रदायकहरूले मेरा सन्देश स्क्यान गरेको, मैले ती कहिले पढें भनी ट्र्याक गरेको र मेरो डेटा विज्ञापनदातालाई बेचेको देखेर म थाकिसकेको थिएँ, त्यसैले मैले GravesMail बनाएँ। मलाई यस्तो इमेल क्लाइन्ट चाहिएको थियो जसले मेरो इमेललाई मेरै ठानोस् — मेरै कम्प्युटरमा भण्डारण हुने, स्थानीय रूपमै विश्लेषण हुने, कहीँ पनि अपलोड नहुने।
GravesMail त्यसैको मेरो जवाफ हो। यो गोपनीयतालाई पहिलो स्थान दिने इमेल क्लाइन्ट हो, जसले IMAP लाई ढुवानीको तहका रूपमा मात्र प्रयोग गर्छ। तपाईंको इमेल तपाईंको मेसिनमा डाउनलोड हुन्छ, पूर्ण रूपमा स्थानीय कम्प्युटिङमा चल्ने 7 तहको स्प्याम र मालवेयर पहिचान इन्जिनले त्यसको विश्लेषण गर्छ, र तपाईंले रोज्नुभयो भने त्यसपछि प्रदायकको सर्भरबाट मेटाइन्छ। कुनै क्लाउड सेवाले तपाईंको मेल राख्दैन। एनालिटिक्स छैन, र तपाईंले एप कसरी प्रयोग गर्नुहुन्छ भन्ने ट्र्याकिङ पनि छैन। कुनै तेस्रो पक्षले तपाईंका सन्देशमा पहुँच पाउँदैन।
GravesMail मा कुनै टेलिमेट्री छैन। तपाईंको इमेल तपाईंको कम्प्युटर र तपाईंको आफ्नै मेल सर्भरबीच मात्र आवतजावत गर्छ, र तपाईं वा तपाईंको इमेलबारे केही पनि मलाई वा अरू कसैलाई पठाइँदैन।
म एक्लो विकासकर्ता हुँ र यो बनाइरहेको छु, किनभने इमेलको गोपनीयताका लागि सदस्यता शुल्क वा सुरक्षामा PhD चाहिनु हुँदैन भन्ने मेरो विश्वास छ। GravesMail Windows, macOS, Linux, iOS र Android मा उपलब्ध छ।
GravesMail कसरी सुरु भयो
GravesMail अस्तित्वमा आउनुपर्ने कुरै थिएन। अरू हरेक उपाय आजमाएर असफल भएपछिको निराशाबाट यो जन्मियो।
पहिले, मैले इमेल प्रदायकहरूसँग मद्दत मागें
यो धेरैजसो मानिसले सुरु गर्ने तरिकाले नै सुरु भयो। मैले ठूला इमेल प्रदायकहरूलाई — जसका प्लेटफर्मले हरेक दिन अर्बौँ सन्देश बोक्छन् — सम्पर्क गरें र अझ बढी गर्न आग्रह गरें। मेरो इनबक्स स्प्यामले भरिँदै थियो, र त्यसको ठूलो हिस्सा नचाहिएको मार्केटिङ मात्र थिएन। त्यो हानिकारक थियो। फिसिङ आक्रमण। ठगीका प्रयास। यस्ता सन्देश, जुन प्रेषकले पठाउनु नै सिधै गैरकानुनी थियो।
मैले प्रदायकहरूलाई अघि सरेर आफ्ना प्रयोगकर्तालाई जोगाउन भनें। एउटाले पनि जवाफ दिएन। एउटाले पनि होइन।
त्यसपछि, म अधिकारीहरूकहाँ गएँ
मैले पुग्न सक्ने हरेक तहका कानुन कार्यान्वयन र साइबर अपराध निकायहरूलाई सम्पर्क गरें — स्थानीय, काउन्टी, सहर, राज्य, सङ्घीय र अन्तर्राष्ट्रिय। मैले अस्पष्ट उजुरी मात्र दिइनँ। अनुसन्धानको काम मैले आफैँ गरें। मैले ती खराब तत्त्वहरूलाई खास ठेगाना, खास भवन, खास व्यक्तिसम्म पछ्याएँ। मैले उनीहरूका नाम, फोन नम्बर, सामाजिक सञ्जालका प्रोफाइल भेट्टाएँ। मैले फरेन्सिक डेटा सङ्कलन गरें र उनीहरूले के गरिरहेका थिए भन्ने ठ्याक्कै, चरण-चरण गरी, डिजिटल प्रमाणका रूपमा टिक्ने विवरणसहित राखें।
लगभग कसैले जवाफ दिएन। जवाफ दिने थोरैले पनि कुनै कारबाही गरेनन्। प्रमाण त्यहीँ रह्यो, कसैले छोएन।
त्यसपछि, म आफैँ ती खराब तत्त्वहरूको पछि लागें
मैले उनीहरूको पूर्वाधार स्क्यान गरें। मैले उनीहरूका IP ठेगाना पछ्याएँ र डेटा सेन्टर तथा क्लाउड सेवाहरूमा फैलिएका उनीहरूका गतिविधिको नक्सा बनाएँ। उनीहरू सरे, म पछि लागें। मैले उनीहरूलाई एउटा होस्टिङ प्रदायकबाट अर्कोमा खेदें। तर गुमाउन केही नभएका मानिसहरूविरुद्ध रक्षात्मक खेल खेल्दाको समस्या नै यही हो — उनीहरू सरिरहन्छन्।
अन्त्यमा, मैले बुझें कि एक मात्र जवाफ केही बनाउनु हो
प्रदायकहरूले मद्दत गर्दैनन्, किनभने त्यसले उनीहरूलाई पैसा कमाइदिँदैन। कानुन कार्यान्वयन निकायले कारबाही गर्न सक्दैनन् वा गर्दैनन्, किनभने समस्याले धेरै नै सीमाना नाघ्छ। अपराधीहरूसँग सिधै भिड्नु कहिल्यै नसकिने लुकामारी खेल हो। यीमध्ये कुनै पनि तरिकाले समस्या हल गर्दैन।
त्यसैले म बसेर एउटा फरक प्रश्न सोधें: प्रविधि आफैँले स्प्याम र फिसिङलाई काम नलाग्ने बनाइदियो भने के हुन्छ?
स्प्याम अस्तित्वमा छ, किनभने यसलाई पठाउन सस्तो छ र नाफा हुने जति मानिस यसको जालमा पर्छन्। यो समीकरण भत्काउन सकियो भने — सन्देशहरू कहिल्यै देखिएनन्, कहिल्यै क्लिक भएनन् र एक पैसा पनि आम्दानी गराएनन् भने — यसको अर्थतन्त्र नै ढल्छ। अपराधीहरू कसैले भनेकाले रोकिँदैनन्। उनीहरू रोकिन्छन्, किनभने उनीहरूले अब काम चलाउने खर्च धान्न सक्दैनन्।
GravesMail पछाडिको विचार यही हो। हरेक इन्स्टलेसनले आफ्नो प्रयोगकर्ताले पाउने स्प्यामबाट सिक्छ र त्यो देखिनुअघि नै रोक्छ। GravesMail जति फैलिन्छ, खराब तत्त्वहरूलाई सफल हुन त्यति नै महँगो पर्छ।
उनीहरू खर्चले मर्छन्।